COVID19

 

Geachte Corona,

 

Eind februari drong je ons land binnen.

Vanaf dat moment kreeg Corona ineens een dubbele betekenis.

Iets wat eerst gewoon een onschuldig alcoholisch drankje was, die je lekker kunt drinken met een schijfje citroen, werd ineens een benaming voor een nare ziekte.

En de afmeting “anderhalf meter” werd ineens ook een begrip. Er is zelfs een rap over gemaakt.

Ik denk dat jij het meest uitgesproken woord bent geworden van 2020.

Het is ongelofelijk dat er twee dingen tegelijkertijd waar zijn terwijl ze ondertussen volkomen tegenstrijdig zijn van elkaar.

Want tot het grootste verdriet van honderdduizenden mensen heb jij heel veel levens opgeëist. Levens van mensen die niet voldoende weerstand hadden om jou te verslaan.  Bedrijven zijn door jou failliet gegaan of zitten heel dicht tegen hun faillissement aan, omdat ze door jou dicht moesten.

Zodat jij niet meerdere mensen gelijktijdig kon besmetten.

 

Maar je hebt mensen ook dichter bij elkaar gebracht ondanks dat ze wel een anderhalve meter afstand moeten houden.

Gezinnen bijvoorbeeld, die eerst te druk waren met allerlei dingen, hebben nu ineens alle tijd om daadwerkelijk een gezin te zijn.

En het afspreken met vrienden heb jij waardevoller gemaakt omdat jij voor veel beperkingen hebt gezorgd in de maatschappij.

Mijn vriend en ik wandelen namelijk elke week met een vriendin van ons, terwijl we wel afstand houden tijdens het wandelen.

 

Ook heb jij ervoor gezorgd dat mensen zich bepaalde dingen meer realiseren.

Mensen zitten nu heel veel, of bijna alleen maar thuis omdat hun werk stil ligt.

Die mensen hebben nu de tijd ervoor om rond hun heen te kijken. En te realiseren: “Wow, dit is gewoon mijn huis. Die ik helemaal zelf betaal. Wauw, dit is gewoon mijn kind waar ik zo trots op ben.”

We zitten zo muurvast in onze dagelijkse routines vol verplichtingen en verantwoordelijkheden dat we niet stil staan bij de dingen die helemaal niet zo vanzelfsprekend zijn.

 

Ook komen er bij veel mensen hobby’s naar boven waar ze normaal gesproken de tijd niet voor hebben. Mensen gaan ineens uitgebreid schilderen, tekenen, muziek maken of foto’s maken en allerlei andere dingen.

Dingen waarbij mensen zoiets hebben van: “Wow, ik wist niet eens dat je dat (zo goed) kon.”

Want door jou is er daar ineens heel veel tijd voor.

Ik ben meer een buitenpersoon geworden, omdat ik sinds jouw komst heel vaak ga wandelen door een natuurpark die zich vlakbij mijn huis bevind. Dat deed ik anders nooit!

 

Vroeger, toen mijn oma nog leefde, heb ik heel vaak aan haar gevraagd: “Oma, hoe was de Tweede Wereldoorlog?

Kon je wel gewoon nog winkelen?

Kon je wel naar school?

Kon je wel buitenspelen?

Was je niet bang?”

Nooit had ik gedacht dat ik ook een tijd zou meemaken in mijn leven die de dagelijkse maatschappij op z’n kop zette.

Als ik later oma word, gaan mijn kleinkinderen misschien aan me vragen:

“Oma, hoe was de Corona crisis?

Waren alle winkels écht dicht?

Kon je toen wel werken?

Heeft u het corona virus gehad?

Werd u er niet gek van dat elke dag tienmaal de handen ontsmet moesten worden?

Was u niet bang?”

Vroeger moest ik op school geschiedenis leren over de Tweede Wereldoorlog.

Wij moesten gewoon iets leren wat onze grootouders nog hadden meegemaakt!

Je weet maar nooit… misschien moeten de kinderen later geschiedenis leren over de corona tijd. Die wij nog hebben meegemaakt.

Het is een rare, indrukwekkende, heftige en bijzondere tijd.

Hoe kunnen al die dingen nou tegelijkertijd waar zijn?

De tijd waarin er veel rust is op straat, waarin er geen streepje aan de lucht te zien is omdat het vliegverkeer stil ligt, de tijd waarin ons leven gewoon doorgaat terwijl alles gewoon stil ligt. WK voetbal, vakanties die afgezegd moeten worden, de Tilburgse kermis die we dit jaar moeten missen en verjaardagen die niet gevierd kunnen worden.

Dingen zijn ineens waardevol terwijl we het eerst als vanzelfsprekend zagen.

De één geniet van deze tijd terwijl anderen zich ongelofelijke zorgen maken.

 

Dus corona… sommige mensen vinden stiekem diep van binnen jouw komst niet zo erg, maar zeggen dat liever niet hardop omdat je ook veel dierbaren hebt afgenomen. Veel mensen zitten in de diepe rouw.

Maar je hebt ook veel in ons losgemaakt.

Maar ooit wordt het weer tijd dat jij je koffers pakt en dat we jou overwinnen.

Het word tijd dat jij uitsterft, door middel van dat jij je niet meer kunt verspreiden en door het vaccin die op dit moment wordt gecreëerd om jou te vernietigen.

 

Het is mooi geweest en er moet een eind aan komen.

Maar we gaan je nooit meer vergeten.

Over 50 jaar weet de jongste generatie van nu (en de generaties daarna ook) wie jij was en wat je had gedaan.

Maar de klok tikt door en we willen allemaal ons normale leventje weer oppakken die nog waardevoller is dan we ons hebben gerealiseerd.

 

Vaarwel.